Τηλ: 210 9658 356

youtubeemail-icontwitterfacebook 

 

 

 

 

Σύλλογος επαγγελματιών Βούλας: μεροληπτική & εχθρική η στάση της Δημοτικής Αρχής απέναντι στη Βούλα

Τελευταία στη Βούλα, χάρη σε πολιτικές σκοπιμότητες, ξεθάφτηκε από τη ναφθαλίνη το ψευδοπρόβλημα των χρήσεων γης.
Λέμε πάντοτε «ψευδοπρόβλημα», γιατί στην πραγματικότητα όλοι οι Βουλιώτες (περιλαμβανομένων των επαγγελματιών, που όλοι σχεδόν είμαστε κάτοικοι Βούλας), συγκλίνουμε στην ίδια θέση επ΄ αυτού:

Θέλουμε τη διατήρηση της πόλης μας ως «κηπούπολης», που είναι και το συγκριτικό πλεονέκτημά της, και τον αυστηρό περιορισμό των επαγγελματικών χρήσεων σε 4 μόνο ζώνες, μακράν των περιοχών κατοικίας και σε ήπια μορφή.

Το ψευδοπρόβλημα ανακινείται περιοδικώς, για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι, νομικά και πραγματικά, τίποτα δεν μπορεί  πια να αλλάξει!

Επαναλαμβάνουμε το ακριβές ιστορικό, για να κατανοήσουν όλοι για ποιο λόγο είναι στην ουσία ανύπαρκτο θέμα :

  • Το 1926, θεσπίστηκε το πολεοδομικό καθεστώς της Βούλας (Π.Δ. 15-9-1926 / ΦΕΚ 311Α), που προέβλεπε χρήση «αποκλειστικής κατοικίας», με εξαίρεση επαγγελματικές περιοχές σε ποσοστό 5%.
  • Το 1975, το «μίγμα» αυτό περιβλήθηκε και με συνταγματική ισχύ, γιατί το Σύνταγμα (άρθρο 24) όρισε ότι η πολεοδόμηση κάθε οικισμού πρέπει να συνδυάζει υποχρεωτικά την «ποιότητα ζωής» με τη «λειτουργικότητα» αυτού.  
  • Το 2000, όταν ο Δήμος πρόσθεσε στις υπάρχουσες επαγγελματικές ζώνες Βασ. Παύλου και Σωκράτους τις νέες λεωφόρους Βουλιαγμένης και Βάρης (τηρώντας το ποσοστό  επαγγελματικών χρήσεων πολύ κάτω του ορίου 5 %), το Σ.τ.Ε. απέρριψε τη ρύθμιση με επιλεκτική χρήση του μισού άρθρου 24 του Σ/τος και του μισού δ/τος του 1926 (απόφ. 554/2000), αγνοώντας τις υποχρεωτικά συνεκτιμώμενες κατά Νόμο παραμέτρους της «λειτουργικότητας» και του «ορίου 5 %» (νομοθετώντας στην ουσία, αντί να εφαρμόσει το Νόμο)!
  • Το 2003, ύστερα από πρωτοβουλία του αντιπροέδρου και βουλευτή μας Θεόδωρου Πάγκαλου, η Βουλή επικύρωσε με Νόμο τη λογική ρύθμιση για τις δύο λεωφόρους (Ν. 3212/2003 άρθ.13 παρ.24), βάσει του οποίου Νόμου και δημιουργήθηκαν νόμιμα, με άδειες που χορήγησε ο ίδιος ο Δήμος, τα σήμερα υφιστάμενα επαγγελματικά κτίρια στις λ. Βουλιαγμένης και Βάρης.
  • Το 2007, το Σ.τ.Ε., επιμένοντας στον ακτιβισμό του, ξαναχτύπησε (απόφ. 113/2007) και έκρινε ως «αντισυνταγματικό» το Νόμο αυτό, εφευρίσκοντας ένα άλλο τυπικό δικαιολογητικό (ότι η γνωμοδότηση του Οργανισμού Αθήνας δεν αποτελούσε επαρκή τεχνική αιτιολόγηση).

Τότε ο Δήμος, αν και υποστήριξε στο Δικαστήριο το Νόμο,  σταμάτησε να χορηγεί επαγγελματικές οικοδομικές άδειες, χωρίς όμως να διανοηθεί να  αμφισβητήσει τη νομιμότητα αυτών που είχε ήδη εκδώσει ή να τολμήσει σκέψη για  ανάκλησή τους, αφού τρέμει τη χρεοκοπία που θα οδηγείτο ο ίδιος από τις τεράστιες αποζημιώσεις που θα υποχρεωνόταν να πληρώσει!

Η νομική κατάληξη της υπόθεσης παίχτηκε σε δύο πράξεις :

  • Το 2011, με αφορμή το αμφισβητούμενο κτίριο της εταιρείας «Minerva Marine Inc.» του εφοπλιστή Ανδρέα Μαρτίνου και ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΓΡΑΠΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ, το θέμα έκλεισε δικαστικά με νομολογία του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά, που λέει ότι «Δεν επιτρέπεται η σφράγιση χρήσης αντίθετης στις ισχύουσες πολεοδομικές διατάξεις όταν αυτή έχει επιτραπεί με άδεια οικοδομής», που είναι «διοικητική πράξη εξοπλισμένη με τεκμήριο νομιμότητας» (τελεσίδικη απόφ. 2129/2011, σε συνδυασμό με απόφ. Σ.τ.Ε. 3516/2010)!
  • Επιπροσθέτως, το 2011 έκλεισε το θέμα και η Βουλή, θέτοντας, ειδικώς για τη Βούλα, στο Νόμο για την τακτοποίηση αυθαιρέτων (Ν. 4014/2011 άρθ.24 παρ.18) τη ρητή διευκρίνιση ότι στην τακτοποίηση «υπάγονται και κτίσματα που ανεγέρθηκαν, με άδεια που μεταγενέστερα ανακλήθηκε ή ακυρώθηκε για οποιοδήποτε λόγο», έπειτα από τον οποίο Νόμο (στον οποίο σημειωτέον δεν έφερε αντίρρηση το Σ.τ.Ε.!) έσπευσαν ήδη και τακτοποιήθηκαν οριστικά όλοι οι ιδιοκτήτες των υφιστάμενων επαγγελματικών κτιρίων (πληρώνοντας αδίκως και το σχετικό πρόστιμο, ενώ ήταν νόμιμοι)!

Μετά από αυτά, η «σαπουνόφουσκα» της πρόσφατης ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ προς το ΥΠΕΚΑ (αριθ. πρωτ. 50224/27-9-2012), που ξαναβάζει σε αμφισβήτηση τις μισές από τις λειτουργούσες στη Βούλα επιχειρήσεις (περίπου 300 στον αριθμό, μεταξύ των οποίων και 60 περίπου εφοπλιστικές εταιρείες), χωρίς να έχει καμία πια εξουσία να τις θίξει, είναι απλά ένα θεατρικού τύπου «πυροτέχνημα», που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη χρηστή διοίκηση και την προστασία του περιβάλλοντος!

Αν όμως αυτή η ενέργεια εκτιμηθεί υπό το πρίσμα της ιδιαίτερα δραματικής οικονομικής συγκυρίας που βρίσκεται η Χώρα και η τοπική αγορά,  τότε αυτή η «σνομπ» επίθεση εναντίον δημιουργικών επιχειρηματιών και εργαζομένων (που είναι και οικονομικοί στυλοβάτες του Δήμου), αποτελεί ανεύθυνη και απάνθρωπη πράξη, γιατί πυροδοτεί και πάλι άνευ λόγου τη διχόνοια στην τοπική κοινωνία στη χειρότερη ώρα!

Πάντως, από το γεγονός και μόνο ότι αυτός ο «ρατσισμός» στρέφεται επιλεκτικά κατά της επαγγελματικής τάξης μίας μόνο από τις τρεις πόλεις του Δήμου, προκύπτει αβιάστως ότι η στάση της Δημοτικής Αρχής απέναντι στη Βούλα είναι μεροληπτική και εχθρική!