Τηλ: 210 9658 356

youtubeemail-icontwitterfacebook 

 

 

 

 

Η εξέδρα μπάνταρε στην κυριολεξία. Φαινόταν λες και στο επόμενο παιάνισμα της ταλαίπωρης - και εξαντλημένης - μπάντας θα κατρακυλούσε στη θάλασσα. Κανα-δυό ματιές φοβισμένες τριγύρω, λίγο στρίμωγμα περισσότερο, αλλά κανείς δεν γύρισε πίσω. Όλοι εκεί, με ψηλά το κεφάλι, να ισιώνουν τις γραβάτες και να παίρνουν το αυστηρό τους ύφος, το καλό τους για να περιχύσουν με αυτοπεποίθηση και με ανωτερότητα όλο το λαουτζίκο, που στριμωγνόταν από κάτω. 

Ακόμη και όταν ο παπάς πριν ρίξει το σταυρό, σκέφτηκε ότι θα ήταν ασφαλέστερο να βουτήξει και αυτός στην παγωμένη θάλασσα, ακόμη και τότε που η εξέδρα έτριζε υπό το βάρος των τροφαντών οπισθίων της εξουσίας και των πρώην χαριτωμένων μαλλιαρών ζώων, που τώρα αναπαύονταν στους ώμους των πρώτων κυριών της Πόλης, ακόμη και τότε, ο εκλεκτός φώναζε με παρρησία προς κάποιον στο πλήθος: "Δώσ' μου το παιδί, θα το ανεβάσω στην εξέδρα για να βλέπει από ψηλά. Έλα και εσύ αν θέλεις". Η απάντηση εξόργισε τον εκλεκτό: "Βρε, τι σε νοιάζει εσένανε? εγώ κάνω κουμάντο πια εδώ..."!

Και άρπαξε το παιδί από τα χέρια και σκουντώντας δεξιά και αριστερά, ξαναβγήκε στην πρώτη σειρά, δίπλα στον παπά, που τον κοίταξε αγριεμένα, καθώς ακούστηκαν επικίνδυνα τριξίματα από τις σανίδες. Η εξέδρα άντεξε αυτήν την φορά από την κατάρευση. Αλλά πολλές σανίδες έσπασαν από το βάρος και τα σίδερα στράβωσαν ανεπανόρθωτα. Δεν πρόκειται όμως να επισκευαστεί από ότι ακούω.....

Και του χρόνου, την ίδια θα βάλουν....
Θα παιανίζει δυνατότερα και η μπάντα.....
Και οι επίσημοι θα καλέσουν και άλλους συγγενείς επάνω.....
Προβλέπω να πηδάνε στη θάλασσα πολλοί για τον Σταυρό του χρόνου.